Anderhalf jaar geleden begon ik met dit log omdat ik in een burn-out terecht was gekomen. Nu ik een half jaar niks meer aan mijn log heb gedaan (door prive omstandigheden) las ik gisteren hoe ik er toen instond.

De burn-out is zo goed als over maar mijn relatie helemaal. Doordat mijn man en ik in het afgelopen half jaar gescheiden zijn was ik helemaal niet meer op mijn log te vinden. Ik had het te druk daarvoor en dan moet er iets wijken.

In eerste instantie was mijn doel om de relatie te redden en heb ik me vooral daar op gericht. Toen bleek dat het voor mij onmogelijk was het te redden moest ik mijn energie richten op de scheiding en dat allemaal in werking zetten. Ook nu nog zit ik er midden in, ik heb wel een woonplek bij mijn broer en zijn gezin gevonden maar nog niks echt voor mezelf. Sinds oktober vorig jaar leef ik nu bij hun en elke dag leer ik weer bij.

Wat is nu het doel van mijn log? Eigenlijk heb ik nog niet echt iets specifieks bedacht. Het is nog steeds een log waar ik mijn gedachten en dergelijke op kwijt zou willen. Ook is het mogelijk voor iedereen om daar zijn mening over te geven.

 

Vorig jaar zag ik de film What dreams may Come en aan het eind was haar wereld donker, verwrongen en een chaos. Mijn geest was er toen zo aan toe en ik vond het daarna erg moeilijk om die film te zien.

Afgelopen maand zag ik die film weer en zat weer in haar rol en tot mijn verbazing keek ik heel anders naar het eind waarin haar wereld en nog zo uitzag (logisch want de film is intussen niet veranderd :- ) ). Ik kwam tot de conclusie dat ook al heb ik de grootste reden op dit moment om me zo te voelen het niet zo is. Ondanks dat ik in deze situatie zit is mijn geest er niet zo aan toe. Nadat ik het doorhad was ik trots op mezelf en als ik het wel even moeilijk heb denk ik daaraan terug. Hé meid kijk eens terug naar een jaar geleden en naar nu en zie de groei die je hebt gemaakt, dan kan ik het weer beter aan.

 

Ondanks dat ik degene ben die er is uitgestapt en het voor mezelf een goede beslissing is geweest heb ik er nog wel verdriet om en voel ik me af en toe knap kloten erdoor.

Voor jezelf kiezen heb ik na 34 jaar gedaan en daarmee iemand anders veel pijn gedaan. De enige die kan zorgen dat je gelukkig bent is jezelf en dat was een harde les voor me omdat ik niet anders gewent ben dan dat ik verantwoordelijk ben voor een ander zijn geluk en daarmee mijn eigen geluk uit het oog verloor.

 

Het mooie van de avond (ik ben een avond mens) vind ik, dat na de duisternis weer licht komt, er een nieuwe dag begint om weer een keuze te maken die jij wilt en goed voor je is. Maak je een verkeerde keuze dan is er weer een duisternis om bij het nieuwe licht een andere keuze te maken omdat je inzicht veranderd is. Met of zonder hulp maakt niet uit, inzichten veranderen en er komt weer een nieuwe dag om met je inzichten iets te doen.

 

liefs Amanda

 

 

 

Ik weet het en snap het, houden van en loslaten, horen bij elkaar. Dat wil niet zeggen dat het gemakkelijk is. Een paar week geleden moest ik Lotte loslaten. Het voelt voor me dat ik alleen maar aan het loslaten ben en alles afgebroken wordt wat ik heb opgebouwd. Het gekke is dat het nog zo is ook....

 

Lotte is mijn allereerste hond die ik had. Ze kwam uit Frankrijk en bij het ophalen wilde ze niks van ons weten. Heel schuchter kwam ze bij me toen ze dacht ze weet niet meer wie ik ben. Ik was stapel op het bolletje wol wat ze toen was met haar 10 week.

Lotte liet me groeien en hielp me daar bij. Ik ging met haar naar cursussen waardoor ik veel leerde, zowel positieve dingen als negatieve dingen. Ze gaf me inzicht in hoe ik ben en hoe ik zou willen zijn. Contact maken met haar lukte me altijd wel en vaak hadden we gesprekken. Elke zwangerschap en moederschap van haar zag ik haar groeien en ik groeide met haar mee door haar ervaringen te delen en bij te staan.

 

Het moment kwam dat ik niet meer in de relatie wilde zijn met mijn toemalige ega en ik ging weg. Ik kwam wel regelmatig nog bij de honden maar ook dat werd al minder door de omstandigheden.

Elke keer moest ik afscheid nemen en zij ook wat ook elke keer moeilijker werd. Tot het moment kwam dat ik haar, Mariël en Balou kon ophalen en ze bij mij konden wonen. Lotte verhuisde nog op haar oude dag naar Pekela daar waar ze veel tijd al had gewoond.

Het moment dat ze voor het eerst hier bij me in mijn woonkamer stond vergeet ik niet meer. Ik herinnerde haar als een vitale oude bes maar dat was ze niet meer. Ze was in de periode half oktober/half mei oud geworden en ik schrok ervan want ik had het nooit echt gezien, tot nu. Wat wil je ook Amanda ze is 12 jaar dat is al oud en elke tijd die je hebt is reservetijd zei ik regelmatig tegen mezelf. Toch deed het me zeer want ik heb een half jaar haar niet gezien en nu was ze 'ineens' oud. Ze deed elke keer als ik bij hun kwam moeite om jong te zijn.

We gingen de oude plekken van haar weer opzoeken en ik zag de herkenning en de vreugde. Veel wandelen in de bossen met hun drieën en vriendinnen van mij met hun hond vond ze het meest leuke wat er was. Struinen met haar stramme lichaam maar niet opgeven en gewoon door rennen was haar motto.

Mijn motto sluit daar wel op aan, meid leef je uit ik heb liever dat je nu nog alles eruit haalt wat je wilt en wat korter leeft dan lang bij me bent en niet zoals je zou willen.

 

Lot werd dementer en vergat regelmatig waar ze was. Ze wilde niet meer dat ik wegging en drie maand lang stonden in het teken van haar. Ik zag het wel maar wilde het eigenlijk niet zien, ze ging achteruit en sneller dan ik wilde. Daarnaast kreeg ze twee kleine herseninfarcten en het herstel was er wel alleen na elke werd ze banger en banger.

Maandag voor haar dood kreeg ik weer na lnage tijd contact met haar. We kregen een gesprek en ik zei tegen haar, meisje als je het zat bent en niet meer wilt moet je het zeggen. Je moet niet voor mij hier blijven terwijl je niet meer wilt omdat je moe bent en pijn hebt.

Vanaf dat moment zag ik haar achteruit gaan en ging ze dwars door de medicatie heen die ze kreeg tegen haar paniek. Donderdags moest ik naar de psycholoog en toen ik thuis kwam vond ik een hoopje ellende, paniek aan. Mijn schoonzusje vetelde, ze wilde niks van me weten het was huilen, gillen en wat ik ook deed het hielp niet.

Ik ben met Lot de tuin in gegaan en vroeg haar meisje vertel eens wat wil je? Ze zat stijf tegen me aan, ging liggen en deed haar hoofd in mijn hand en zuchte van vermoeidheid en zei ik wil niet meer. De pijn wordt te groot dat zag ik al wel maar daarnaast zag ik haar ook veranderen van een stabiele hond in een wrak en dat verdiende ze niet.

Vrijdags heb ik de dierenarts gebeld en is ze laat in de middag vredig ingeslapen. Samen met mijn beste vriendin Margreet hebben we haar laten gaan en kwamen we tot de conclusie dat Lotte toch nog ging als Lotte. Ondanks dat ze graag wilde toch nog iets verzet en ging ze op haar eigen (wijze) manier heen.

 

De leegte is er nog ook al heb ik het voorrecht haar nog regelmatig te kunnen zien, voelen en spreken. Het moeilijkste moment voor mij was haar de brug over brengen naar de andere kant. Dan pas heb ik haar laten gaan en is ze vrij, zo voelt het voor mij ten minste. Ze is bij haar maatje Yoran en regelmatig laat ze me nog weten dat ze er is en dat ze blij is, geen pijn meer heeft en weer jong en vitaal zoals in de bloei van haar leven.

Ze is weer die oeroma die ze was en dat maakt voor mij het afscheidnemen van het aardse bestaan wat makkelijker. Mariël en Balou (twee kinderen van haar) zijn nog bij mij en in Mariël schuilt een Lotte en in Balou schuilt af en toe Yoran. Een mooi geschenk vooral als het ineens even zichtbaar is.

 

Juist met zulke dingen weet ik hoe bevoorrecht ik eigenlijk ben met mijn paranormale gaven maar toch ondanks dat het een voorrecht is, is het soms ook een stukje harder gevoelsmatig voor me. Toch is het geen afscheid nemen omdat ik haar nog regelmatig zal zien en spreken. Aan paranormalegaven zitten veel voordelen en ook meer dan nadelen. Toch voelt het als een voordeel en een nadeel om te zien dat iemand waar je van houd al afscheid aan het nemen is en zich losmaakt van het leven. Het voordeel is, je ziet het aankomen en kan als het moet zoals ik haar een keuze geven. Het grootste nadeel vind ik dat je iets ziet gebeuren wat je gewoonweg niet wilt maar zult moeten accepteren. Vooral het moeten stuit de laatste tijd bij mij erg veel op verzet maar dat is een ander verhaal.

 

Amanda

                                                  Lotte met Mariël

 

 

 

 

 

 

 

 

Allemaal bedankt voor jullie reacties in de tijd dat ik op vakantie was! Vind ik erg lief van jullie.

Mijn vakantie was lekker en ik had de zaterdag van ons vertrek heel veel moeite om weer in de auto te stappen.

Het was elke dag 30 graden maar niet op een manier zoals we dat hier hebben, je koestert je daar in het zonnetje en de warmte zonder het vocht van hier.

Een strandligger ben ik niet maar Bert vind het wel erg leuk dus zijn we een paar keer naar het srand geweest en ben ik lekker in het zonnetje gaan liggen met een boek. Die wilde ik al een hele tijd lezen maar had mezelf er nog geen tijd voor gegunt. Geweldig boek (over lichaamstaal) en terwijl ik daar in het heerlijke zuiden van Frankrijk rondliep werd me al meer duidelijk van mezelf en anderen en situaties. Ineens kon ik met een aantal dingen makkelijker omgaan. Die fransen zullen wel gedacht hebben dat ik knetter gek ben want af en toe lag ik te lachen omdat ik gesprekken weer aan het beleven was en nu pas doorhad wat mijn lichaamstaal erbij vertelde of van de andere persoon.

 

Een dag liepen we in de stad waar we dichtbij zaten en zag ik een kaart met een waterval erop. Dat plekje wilde ik zien en zijn we opzoek gegaan naar waar dat was. Dankzij de wifi van de Mc Donalds aldaar kwamen we erachter waar het was en konden we het op de wegenkaart opzoeken.

 

Bert druk bezig om een route erheen te maken kom ik achter mij studieboek weg en wijs hem de weg aan die we gingen rijden. Nou ja ik was het niet maar Karlson (een van de gidsen), heel handig is dat want ze weten precies wat ik wel en niet kan en die route wilde ik daarom ook rijden. Bergachtig is het daar en dat vind ik wat aan de enge kant, zeker om zelf te rijden.

 

De auto was heel gewichtig daarheen en ik kreeg goede aanwijzingen van hem. ALs je nou zo beweegt en rijd dan heb je er het minste last van en kan je ook ontspannen rijden. Geweldig gewoon. De auto zat vol (gidsen) iedereen die wist dat we erheen gingen was van de partij :-) Auto's achter mij namen een zeer veilige en prettige afstand nadat ze heel even aan de bumper hadden gezeten en ik kon inderdaad heerlijk ontspannen rijden :-)

 

De waterval was geweldig en het meest mooie plekje wat ik in mijn leven heb gezien. Ik wilde er gewoonweg niet meer weg. We stonden op een soort steiger en toen zag ik het, ik wilde op die rots zitten. Een heel gedoe om er te komen en heel veel lol gehad met een ander stel die aan de andere kant van het water stonden maar ja hoor Amanda zat er.

 

Bert ging foto's maken en scharrelde wat rond de poel (dat water was heel koud). Ik was even in een andere wereld en ineens melden vriendinnen zich. Plop plop plop daar kwamen ze aan met hun lichtlichaam om even met/via mij mee te genieten. De ruimte die ik om mezelf had gemaakt was verschrikkelijk groot en was alleen toegankelijk voor degene die ik had toegestaan er in te mogen zitten/meeliften. Op een gegeven moment waren we even alleen en het stel wat toen kwam bleef aan de rand van mijn ruimte.

 

Ik ben nog even met mijn lichtlichaam onder de straal gaan staan en de eerste reactie was oe oe koud maar dat voel je dan niet, dat is je gedachte, heerlijk was het om daar even onder te staan maar was erg blij dat het met mijn lichtlichaam was :-)

 

Een belevenis die ik niet wilde missen en waar ik nog vaak aan terug zal denken. Hopelijk kunnen we volgend jaar weer heen en wie weet krijg ik dan nog zo'n soort plekje in mijn schoot geworpen :-)

 

Amanda

 

ps Ben benieuwd wat jullie ervan vinden.

Hi allemaal

 

De meesten hebben de vakantie er weer opzitten en jahoor ik bengin er net aan. Vorig jaar hebben we 4 dagen Parijs gehad (huwelijksreis) zonder hondjes en dat was wel even lekker. De laatste zonvakantie was 10,5 jaar geleden (zonder honden) en nu gaan we vanaf zaterdag lekker de boel de boel laten.

We hebben oppas voor de beestenboel dus wij vliegen (nee oké we gaan met de auto) uit naar de Côte d'Azur :-)

9 september komen we weer terug en dan hebben we nog een weekje vakantie.

Op 15 en 16 september sta ik op de beurs in Groningen (voor het eerst achter de tafel oefff) en daarna begint voor ons het gewone leven weer.

Tot dan en allemaal prettige dagen!!!!

 

Amanda

Beste allemaal,

 

Ik wil jullie graag iets onder de aandacht brengen wat eigenlijk geheel afwijkt van mijn punt.

Op de hondenschool heb ik een cursist die een lange tocht gaat maken namelijk van Stadskanaal naar Vaals, het

3 landen punt. Niet zo bijzonder denken jullie nu misschien maar ze doet dat in haar rolstoel samen met haar hond Fingal, die haar altijd bijstaat.

 

Ze wil hiermee geld inzamelen voor andere mensen die door te weinig geld (het wordt namelijk door het rijk niet gefinancieerd) geen servicehond kunnen krijgen.

 

Ik vind het zo'n geweldig plan dat ik besloten heb (door praten erover op de hondenschool) om een aantal etappes met haar mee te gaan op fiets. Zo is de tocht hopelijk nog leuker en halen we nog meer op dan de organisatie op hoopt.

 

Maandag is de begin dag en we gaan om 9 uur uit Stadskanaal weg om naar Klijndijk te gaan.

Vinden jullie het ook een geweldig iets, steun het initiatief dan op wat voor manier dan ook. Hoeft niet eens met geld te zijn (het liefst wel uiteraard en hoe klein dan ook alle beetjes zijn van harte welkom) maar een link naar haar pagina is ookal mooi of een andere manier om nog meer bekendheid te krijgen.

Bekendheid betekend vaak meer geld en het streven is om 10 honden (25.000 euro per stuk kosten ze voor hun hele leven) bij elkaar te 'lopen'.

 

 

Liefs Amanda

 

Een paar sites over haar tocht:

 

 

De aankomende tijd zal ik nog minder op het web verschijnen dan ik al deed. Niet omdat ik het niet leuk vind of iets dergelijks maar ik mis helaas de tijd ervoor. Een wereld zonder tijd, ik zit er vaak en baal dan dat het hier wel bestaat maar ja het is niet anders.

 

Ik ben inmiddels met mijn psychyologie-studie begonnen en dat neemt veel tijd in beslag. Geweldig mooi en interessant is het en heb er totaal nog geen spijt van dat ik er mee ben begonnen. Kom nu veel dingen tegen waar ik wat aan heb en dat is altijd mooi meegenomen. Weet nu ook hoe hard 'mijn' psycholoog de eerste keer dat ik bij hem kwam heeft moeten werken om me los te krijgen :-) Oké voor hem grotendeels routine (na heel wat jaren in het vak) weet ik wel maar ben toch al 6 technieken tegen gekomen die hij heeft toegepast toen :-) Gelukkig is dat nu niet meer nodig want los ben ik al bij hem :-)

Geniet allemaal van het geweldig mooie weer, ik doe het ook met mijn boeken in het zonnetje, want voor we het weten is het weer een stuk minder.

 

7 mei is het gesprekdag dan komt er uiteraard vast wel weer een verslagje en hopelijk is het dan weer gewoon om de week want ik merk dat ik de gesprekken wel mis af en toe. Een goed teken denk ik want dan merk je wat het met je doet en hoeveel ik er eigenlijk aan heb.

 

Amanda